در سیاه لحظه های بی کسی

سینه ام مالامال از دلواپسی

در کشاکشهای دلتنگیهای من

می شمارم میله های این قفس

آتشی افتاده بر این پیکرم

گو بسوزد یا بسازد با دلم

رسم دیرین را بگو از بر کنم

تا درون سینه ام آتشی برپا کنم

عاشقان را بی کسی تقدیر است

تا بسوزد دل اول این راه است

پس بسوزای دل که حق عاشق است

اینچنین تنها و بی کس مردن است

اشکی در گذرگاه تاریخ

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید

آدمیت مرد!

گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب

گشت وگشت

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ

آدمیت بر نگشت

قرن ما

روزگار مرگ انسانیت است

سینه دنیا زخوبی ها تهی ست

صحبت ازآزادگی پاکی مروت ابلهی ست!

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

قرن (موسی چومبه)هاست

روزگار مرگ انسانیت است....

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای!جنگل را بیابان می کنند

دست خون آلود را پیش چشم خلق پنهان می کنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست!

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت ازمرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است!

نه آنقدر نرم باش که مثل پارچه فشارت دهند و نه چنان خشک باش که مثل چوب بشکننت.

آواره ماندن از بـــــــــــــــــــاد سهم پرنده از باد

سهم پرنده هـــــــــا را جز اين چه می توان داد

وقتی تبـــــــــــر به دوشان از کوچه ها گذشتند

نقش قفس نهادند با میـــــــــــــــــله های فرياد

بر سنگ فرش تزوير شب دشنه ها نـــــــوشتند

صيد ستـــــاره ممنوع صـــــــــــــــــيد پرنده آزاد

هفت آسمان غريب است بی رد یـــــــــک پرنده

انگار رفته دیــــــــــــــگر نام پــــــــــــــرنده از ياد

تا بوده اينچنين است تا بوده ایــــــــــــــنچنين باد

سهم پرنده ها را جز اين چه می تـــــــــــوان داد

با نام خدا آغاز می کنم

دنبال بهانه می گردم تا باب نخستین دیدار کتبی را باز کنم :

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس

که درازست ره مقصد ومن نوسفرم

معبودا بس است مرا این عزت که بنده توام.

وبس است مرا این افتخار که تو پروردگار منی.

تو چنانی که دوست دارم پس مرا چنان کن که دوست داری.